Tilvitnun vikunar

www.forbes.com

Fyrir viku kláraði ég ævisögu Steve Jobs, stofnanda Apple. Bók sem gefin var út skömmu eftir dauða Jobs og unnin í samvinnu við hann. Bókin byggir á viðtölum við vini, samstarfsaðila og ættingja. Hún er vönduð og gefur líklega býsna raunsanna mynd af manninum. Ef eitthvað er að marka það sem stendur í bókinni varð hann svo sannarlega ekki dýrlingur. Hann var margbrotinn, dyntóttur og óvæginn í samskiptum við samferðarfólk sitt.  

Þið hafið heyrt sagt að enginn óski þess á sínum hinsta degi að hafa eitt meiri tíma í vinnunni og minna með fjölskyldunni... mig grunar að það hafi ekki átt við um Steve Jobs.  

Ég á ekki ipad, iphone né Mac... er eiginlega búin að gefast uppá ipodnum mínum því það er svo miklu auðveldara að færa gögn og hlusta á tónlist/hljóðbækur í gegnum snjallsímann. Samt sem áður tel ég Jobs hafa verið snillingur! Þess vegna deili ég með ykkur "manifesto" Apple og ræðu sem Steve hélt við útskrift Stanford árið 2005.

Er einhverju við þetta að bæta?

Upplifun

 Mynd: www.drstandley.com

Fimmtán flottar konur úr ólíkum áttum mættust í fallegum dal í miðri Reykjavík. Þær fengu spádóm, létu varðeld dáleiða sig, dönsuðu og svitnuðu í indjánatjaldi.

Reynslan var bæði sameiginleg og persónuleg.

Ferlið gengur útá að sleppa því gamla. Sigra eigið egó. Losa sig við óþægilegar hugsanir, sættast við tilfinningar, styrkja líkamann og efla andann. Að deyja en endurfæðast að nýju með hjálp frá móður jörð.

Hljómar gúgú? Það fannst manninum mínum allavega... hann hélt að ég væri tveim skrefum frá því að yfirgefa mitt fyrra líf og ganga í sértrúarsöfnuð ;o)

Mynd: www.tipi-village.com

Hér með viðurkennist það að ég var skíthrædd. Fannst þetta andlega erfitt  á meðan á því stóð en líkamlega frelsandi að því loknu. Þegar hið eiginlega svett var lokið var ég ákveðin í að endurtaka það ALDREI en degi seinna tel ég NAUÐSYNLEGT að fara aftur. Það mun taka nokkurn tíma að vinna úr þessari reynslu.

Það sem stendur eftir er:

• ég þarf að dansa meira
• skv. spádómnum hef ég næga orku til framkvæmda
• drifkraftur minn er að fræðast og miðla
• uppgjöf er mikilvægari en að gefast upp
• verð að efla eigin seiglu

"Indjánarnir" sem stýrðu andlegu ferðalagi okkar þessa kvöldstund áttu ótal gullkorn. Það er erfitt að muna þau öll en eitt það besta var: "Núið er snúið því það er aldrei búið." - Mikill sannleikur í því!

 Mynd: Tinna

HÉR er linkur á síðu sem segir skemmtilega frá þessari upplifun.

Ofurmamman

Er viðurnefni eða uppnefni sem fylgir mér. Í fyrsta sinn sem ég var kölluð ofurmamma varð ég "skiljanlega" móðguð enda sannfærð um að viðurnefninu fylgdi kaldur hæðnistónn. Síðar skildi ég að þetta var sagt af einlægni. Síðan þá hefur mér lærst að þykja vænt um þetta viðurnefni. Þau gætu verið svo miklu verri.

Ekki svo að skilja að ég sé sammála viðurnefninu, enda er ég of óþolinmóð, eirðarlaus og pirruð týpa til að standa undir nafni.

• Ég er ekkert sérlega upptekin af fullkominni næringasamsetningu fæðunnar sem strákarnir borða.
• Öryggismál á heimilinu eru ekki óaðfinnanleg. 
• Ég missi stundum stjórn á skapi mínu og nota þá ekki inniröddina mína. 
• Stundum of kappsöm og stundum of löt. 
• Oftar en ekki beiti ég afar hæpnum uppeldisaðferðum einsog að segja; "nei, ekki, nei það er ekki í boði, NEI! (og svo nokkrum mínútum síðar) ...jæja ókey þá, en bara í þetta skiptið". 
• Suma morgna fara strákarnir í leikskólann án þess að vera tannburstaðir. 

Ég samþykki viðurnefnið vegna þess að mér þykir svo fjarska vænt um móðurhlutverkið. Það er eitt það allra besta sem fyrir mig hefur komið. Mér finnst félagsskapur sona minna betri en allt annað. Ég vanda mig og ber virðingu fyrir þeirri ábyrgð sem fylgir að ala upp barn. Þess vegna er það markmið að verða ofurmamma fremur en að ég telji það varanlegt ástand.

Vegna þess að ég hef leitað uppi allskyns efni varðandi uppeldi og spreyti mig daglega á allskyns tiktúrum í eigin afkvæmum þá hef ég ákveðið að skrifa vikulega pistla inná síðuna um uppeldi og foreldrahlutverkið. Miðvikudagssmamman eða eitthvað álíka hressandi. Þetta verða ekki predikanir! Þetta verður vonandi jöfnum höndum til gamans og fróðleiks.

Dugleg

Nýtt ár kallar á nýja dagbók. Í dag ákvað ég að fjárfesta í þessari elsku... þrátt fyrir aulahrollinn sem heiti hennar framkallar. Hún er praktísk og ég er að stýra fimm manna fjölskyldu í úthverfi sem svo keyrir um á strumpastrætó... stoltur eigandinn er því sama klisjan og dagbókin.

Dugnaðarforkar þurfa að vera vel skipulagðir. Þessi dagbók nýtist því mjög vel. Í morgun kom ég tveimur í leikskólann áður en þeim elsta var fylgt til heimilislæknis í morgunsárið (dugleg). Því næst var skultað í skóla og ég vann mína vinnu (þrátt fyrir stuttann vinnudag þá fannst mér ég nokkuð dugleg í vinnunni). Eftir vinnu fór ég loks í langþráða jólaklippingu (dugleg&sæt). Þegar heim var komið undirbjó ég kvöldmatinn (dugleg) og stóð vaktina á diskóteki 5. bekks (dugleg). Þannig náði ég heim í háttatímann og lét miðlunginn lesa, tannburstaði og fór með bænirnar (dugleg). Loksins hafði ég næði til að baka kökur fyrir "Himnasæluna" sem verður í vinnunni á morgun (dugleg). Í stað þess að hlunka mér í sófann og horfa á heilalaust sjónvarpsefni eða hlamma mér í rúmið og lesa jólabókina mína ákvað ég að gleðja vinkonu mína (líklega einu manneskjuna sem kíkir daglega á þessa síðu) sem hafði rukkað mig um bloggfærslu fyrr í dag (dugleg).

Nýlega fékk það verkefni að skrá niður styrkleika mína. Verkefninu átti svo að skila nokkrum dögum síðar. Á þeim tíma tók ég eftir því að af og til fæ ég að heyra að ég sé dugleg. Vissulega er það gott að gaman þegar aðrir taka eftir því og nefna við mig. En stundum gæti ég gubbað yfir sjálfa mig þegar ég er svona dugleg! Það er nefnilega list að kunna að taka því rólega og njóta augnabliksins.

Treysta því að jörðin snúist um möndul sinn án þess að þú sért með puttana í því? 

Svo fór ég að hugsa... ef ég fengi örlítið oftar hrós fyrir ytra útlit... myndi ég hugsa betur um útlit mitt? Ekki misskilja, ég met mun betur eiginleikann dugnað fremur en eiginleikann sæt. Hins vegar, veitum við extra eftirtekt einmitt því sem við fáum athygli fyrir. Það er kostur að fá að heyra oftar um jákvæða eiginleika fremur en þá neikvæðu. Það væri þó verðugt markmið að fækka athugasemdum um meintan dugnað minn og auka hrós fyrir aðra eiginleika?  Pæling...

Yfir og út

Baðdraumar

Hér er ró og hér er friður,

hér er gott að setjast niður...

Kannski gerist það árið 2013 að baðherbergi heimilisins fái uppreisn æru? Það er búið að vera á "5 ára planinu" síðastliðin 9 ár.

www. bottegatokyo.com

Ef hægt væri að útfæra þessa dásemd inná baðherbergi þá myndi heiti-potturinn-í-garðinn sjálfkrafa detta útaf  "5 ára planinu". Það er ef að útsýnið fylgir með.

 

 www.designesponge.com

Listaverkagallerý á kamrinum - verður ekki mikið smartara. Þó nokkur bið á að hægt verði að bjóða karlpeningnum uppá þessi smekklegheit. Hinsvegar er óvitlaust að vera bara með pissuskálar á strákaheimilinu.

www.instorevoyage.com

"You had me at hallo"

Við kassann í Hagkaup blasti við mér fyrirsögn á forsíðu Nýs Lífs: "Ekkert foreldri læknar einhverfu". Engrar umhugsunar var þörf heldur greip ég eintak og borgaði brosandi fyrir. Í blaðinu er viðtal við átta barna móður og barnalækni. Ýr er einstaklega áhugaverð og aðdáunarverð manneskja. Í þessu viðtali ræðir hún um eigin reynslu af einhverfu. Þessar blaðsíður æstu upp lærdómsfíknina í að skilja fyrirbærið betur. Af og til grípur mig þörf til að lesa meira og skilja betur einhverfu. Rétt eins og viðmælandinn þá er ég "elska ég einhverfu". Það er svo merkilegt hvernig einstaklingar á rófinu skynja veröldina með öðrum hætti en við sem erum með leiðinlega venjulega heila.

Ef þig grípur stjórnlaus þörf fyrir að lesa meira þá mæli ég með þessum:

Reglur hússins  eftir Jodi Picoult.
Skáldsaga sem er stórskemmtileg, áhugi á asperger er alls ekki skilyrði fyrir því að hafa ánægju af lestrinum. Það eina sem ég hef útá að setja í bókinni eru stöku uppeldisaðferðir móðurinnar. Spennandi bók!

Born on a Blue Day eftir Daniel Tammet.
Fyrst heyrði ég viðtal við Daniel í BBC og varð viðþolslaus þar til bókin var komin á náttborðið mitt, með hjálp amazon. Daniel er svokallað "savant" ofurheili. Hann á met í að þilja upp aukastafi pí og lærði íslensku á einni viku!!!

Let me hear your voice eftir Catherine Maurice.
Saga móður sem tekst á við einhverfu barna sinna. Þessi er eiginlega skyldulesning aðstandenda. Það sem stendur uppúr eftir lesturinn er hve magnað internetið er. Börn höfundar eru fædd í kringum ´90 og óboy hvað það var mikið erfiðara að nálgast upplýsingar og meðferðir á þeim tíma. Hún er í raun frumkvöðull í að bera út boðskap atferlisþjálfunar fyrir hönd einhverfa. Takk Catherine!

Baráttan fyrir börnin eftir Karenu Kristínu.
Reynslusaga móður um einhverfu. Þessi byggist á reynslu íslenskrar móður sem á tvö börn á rófinu. Hún leggur mikið uppúr mikilvægi rétts mataræðis og bætiefna.  

Frík, nördar og aspergersheilkenni eftir Luke Jackson.
Breskur unglingsstrákur með asperger segir sína sögu. Fyndin á köflum.

Furðulegt háttarlag hunds um nótt eftir Mark Haddon.
Skáldsaga sem sögð er frá sjónarhóli drengs með einhverfu. Það er reyndar ár og aldir síðan ég las þessa ágætu skáldsögu. Á þeim tíma hafði ég ekki orðið ástfangin af einhverfu. Þyrfti að lesa hana aftur... áramótaheit kannski?


Svo fyrir fróðleiksfúsa bókaorma sem hafa nú þegar klárað jólabækurnar þá mæli ég með að þið kíkið á þessar ágætu bækur ;o)
.

Halló 2013

www.bragikokkur.is

Gleðilegt nýtt ár!

Fjölskyldan var sameinuð í árslok. Pabbi kom heim með rakettuprikið. Í þetta skiptið héldum við áramótin hátiðleg heima hjá okkur, einungis fimm saman. Tímamótin voru hvorttveggja hátíðleg og heimilisleg. Sá yngsti sofnaði yfir skaupinu og allir voru komnir undir sæng fljótlega eftir kl. 1... ónei, ekkert partýstand þetta árið.

Á morgun er jólafríið búið og við tekur vinnan og hversdagsleikinn. Rútínan verður kærkomin en samt berst ég í kvöld við öfund útí grunnskólakennara, svo ekki sé talað um menntaskóla- og háskólakennara. Er ekki oft öfundsjúk, sko. En jæja, hugga mig við að dagleg rútína er notaleg.