Útúrdúrar

..þessi atriði úr ferðasögunni eru bara of góð til að sleppa þeim ;o) 

Arabískur Atli með skakka turnin í París
Við vorum ekki alveg ein á ferðalagi. Vinnufélagi Bjarts var samferða okkur ásamt konu sinni (stórvinkonu minni) og tveimur sonum. Vinkonan er snillingur í að ferðast létt en í þetta skiptið ýtti eiginmaður hennar turni af töskum. Hann hefði gert hvern arabískann foringja stoltann af sér á þessu ferðalagi með tvær ljósleitar þokkadísir og 5 kraftmikla syni á flugvellinum. Það skildust leiðir með okkur í innritun á terminal 2 á CDG. Þau áttu hótelherbergi í París og gátu beðið af sér óvissuna þar. Á endanum ákvað hún að taka lest til Marseille. 4 tíma lestarferð er eins og að svífa um á mjúku skýi, samanborið við öll þau öryggishlið og töskubið og rútuferðir sem hefðu annars beðið hennar.

Do you speak english?
Þegar við settumst um borð í flugvélinni frá Orly til Marseille færðist yfir okkur ró. Fyrir utan að Trausti varð órólegur. Sagðist vera hræddur í flugvélinni. Hann missti ekkert stjórn á sér heldur tók málin í sínar hendur, dró fyrir gluggann og bað um að fá fartölvuna mína til að horfa á teiknimynd. Það fékk hann til að gleyma því að hann væri í 27 þúsund feta hæð. Ég var með eitt heyrnartól og þegar Logi vildi líka horfa á myndina ákvað ég að sleppa heyrnartólum og valda hávaðamengun í flugvélinni.

Í sætisröðinni fyrir framan okkur var ungt og fallegt franskt par með mánaðargamalt barn í fanginu. Þau skiptust á að horfast í augu við barnið og í augu hvors annars. Mikið sem þetta hefði getað verið falleg sjón... Eftir 15 mínútna áhorf á teiknimynd í tölvunni minni, án heyrnartóla, snéri nýbakaði franski faðirinn sér við og spurði hvort ég talaði ensku. "Yes" svaraði ég. Þá sagði hann að það væri óþarflega mikill hávaði frá fartölvunni minni og hvort ekki væri hægt að nota heyrnartól - "please" bætti hann við í skipunartón. Ég hvessti á hann augum og langaði að segja; hvaða helvítis fokking fífl ert þú, þarna sitjið þið tvennir foreldrar með sofandi ungabarn í fanginu og vogið ykkur að skipta sér af strákunum mínum, veistu hvað við erum búin að ganga í gegnum í dag, klukkan hvað við vöknuðum og hversu oft við höfum fækkað fötum í helvítis öryggishliðum á þremur flugvöllum í dag svo þú getur bara harkað af þér drulludelinn þinn á meðan miðjusonur minn gleymir flughræðslunni í smá stund.

Það sem ég sagði var þó ískalt "ókey"


Gráttu systir
Heimleiðin gekk eins og í sögu... sem er auðvitað rangt, því það voru viðburðarlausar tvær flugferðir með ríflegum biðtíma á milli og ekki mikið efni í dramatíska sögu. Þegar við færðum okkur á milli Terminal 2 á og Terminal 1 á CDG þá vorum við á svona flugstöðvar færibandi eftir löngum gangi. Á ganginum voru tvö færibönd samhliða sem ganga í sitthvora áttina. Þar mættum við grátandi konu á andstæðu færibandi og mig langaði til að hugga hana. Segja við hana að illu öflin ættu heima á þessum flugvelli. Eða bara; gráttu systir... ég skil þig svo vel!

Taugaáfall í París

Hérna kemur tragíkómiska ferðasagan:

Sjáið fyrir ykkur sjálfa mig með þrjá lífsglaða drengi á leið í ævintýri. Ferðalag til Parísar með Icelandair og þaðan til Marseille með Air France. Iss, ekkert mál. Við trítluðum um borð í Keflavík. Strákarnir sátu prúðir og góðir þrír saman á meðan ég raunverulega slakaði á og horfði  á 500 days of Summer (mæli eindregið með þeirri bíómynd).

Í París var hálfleikur. Þangað komumst við brosandi og sæl.

Næsta verkefni var að komast til Marseille þar sem við ætluðum að hitta Bjart sem var þar í vinnuferð. Það eru forréttindi að geta notfært sér ID miða, ranglega kallaðir frímiðar. Ég þurfti að minna mig nokkrum sinnum á að þetta væru forréttindi næstu klukkutímana... Þegar ferðast er á þessum miðum fær maður lausu sætin í vélinni. Fullborgandi farþegar hafa forgang, eðlilega. Við fáum far með flugvél þar sem laus sæti eru. Í langflestum tilfellum fæ ég far.

Frá París CDG (Charles de Gaulle) áttum við möguleika á að ná 3 flugum til Marseille. Þetta leit vel út. Ef við myndum ekki fá sæti í fyrstu ferð áttum við möguleika á að komast með tveimur öðrum vélum seinna um daginn. Við komumst ekki með fyrstu vél og reyndar sagði starfsmaður flugfélagsins að við ættum nánast enga möguleika á að komast með frá CDG þennan daginn!!! Það væri sniðugt að reyna að fara frá Orly (sem er annar flugvöllur hinum megin við París).

Þarna fór að reyna á Frú Freknu. Á þessum tímapunkti fór líka að reyna á ferðafélagana. Þeir voru orðnir þreyttir. Bergur var stressaður og spurði allskyns spurninga um framhald ferðalagsins sem ég vildi líka fá svör við eins og: förum við með næsta flugi? Trausti nennti þessu ekki og sagði bara: æi mamma, ég vil fara á hótelið, ég vil ekki fara í aðra flugvél. Logi var þreyttur og velti sér uppúr gólfinu og smakkaði á forvitnilegum hlutum!

Hvað átti ég að gera?

Fyrst tók ég Loga í fangið og ruggaði honum þartil hann sofnaði. Næst tók ég Trausta í fangið og ruggaði honum þartil hann sofnaði. Gaf Bergi crossaint og kók. Þá gat ég dregið inn andann, hugsað málið og ráðfært mig við Bjart sem var við Miðjarðarhafið. Þetta hljómar eins og ég hafi haft fulla stjórn á hlutunum. Það er gott að ég fæ að segja þessa sögu ;o) Það er mér ekki eiginlegt að "hatast" útí fólk og fyrirtæki og flugstöðvar en það var freistandi að gera það þarna... öll mín flugóhöpp á ID miðum hafa tengst þessu flugfélagi eða þessum flugvelli!

Til að gera langa sögu stutta þá varð niðurstaðan sú að ná í farangurinn sem ég hafði tékkað inn. Finna rútuna til Orly og gera tilraun til að fara þá leiðina. Ég nennti þessu ekki fyrir mitt litla líf... kallið mig lata ef þið þorið! Rútan silaðist í gegnum/framhjá París á hraða snigilsins og ég nagaði neglurnar. Strákarnir höfðu fengið kríu og náð að endurhlaða batteríin en í mér var hver taug þaninn. Því það þurfti varaplan við þetta Orly-varaplan.

Flugvellir eru meira og minna allir eins uppbyggðir. Fljótlega eftir að maður kemur inná flugstöð finnur maður "check in" þar sem maður losar sig við töskur, fær farseðil (og stundum er maður svo heppin að fá líka sæti í vélinni). Því næst þarf maður að finna andsk. öryggishliðið (ég gæti skrifað heilan bókaflokk um hve mér er illa við þetta öryggiseftirlit). Síðast er að finna flughliðið sem leiðir mann út í flugvélina. Þrátt fyrir þessa basic uppsetningu þá er hægt að flækja þetta merkilega mikið. Því hlakkaði ég ekkert til að læra á nýjan flugvöll með ungana trítlandi á eftir mér, óviss um hvenær ég kæmist á leiðarenda.

Á Orly gekk ég á milli starfsmanna og biðraða til að finna útúr þessu á meðan Bergur spurði í sífellu hvað þessi eða hinn væri að segja og hvað við myndum gera næst og Logi lét eins og allir 3ja ára hvatvísir og forvitnir strákar gera á flugvöllum - hlaupa stjórnlaust um í landkönnun. Merkilegt hve hann verður heyrnarlaus þegar ég byrja að segja "Nei!" og "Ekki!" í sífellu.

Þegar við loks fengum loforð um sæti í flugvél kl. 20.30 (15 klukkutímum eftir að ferðalagið hófst) og okkur var vísað í 300 metra langa biðröð í gegnum öryggishliðið þá féllust mér hendur og ég fór að gráta. Þetta var ekki í fyrsta sinn og reyndar ekki í annað skiptið sem ég græt á frönskum flugvelli... gamanaðþessu!

Í fimmta sinn þennan daginn fór ég í gegnum öryggishlið með 3 stráka, 4 bakboka, eina tölvu, sýndi 4 vegabréf og 4 farseðla þennan daginn. Gengum síðust um borð í vélina og flugum af stað.

Amen? Ekki alveg!

Bjartur tók á móti okkur á flugvellinum í Marseille. Hann var sjálfur á leið í flug. Þarna gátum við hringt úr sérstökum síma á flugvellinum í starfsfólkið á hótelinu okkar og fengið bíl til að sækja okkur. Síminn virkaði ekki! Alveg satt!

Síðasti spotti ferðalagsins  var því þannig að ég gekk í 10 mínútur með synina; 9 ára, 5 ára og 3 ára frá flugstöðinni og á hótelið í hlýju vorkvöldinu meðfram hraðbrautinni til að komast á leiðarenda. Þetta hljómar eins og geggjun en göngutúrinn var frískandi eftir ævintýri dagsins.

Ástarsaga frá síðustu öld

 

9. apríl 2005

Hún var saklaus Kvennaskóladama og hann vann við að fljúga með póst og sjúklinga um vestfirði. Þau hittust á balli, dönsuðu og hann bað hana um símanúmerið. Daginn eftir hringdi hann í hana en í gamla daga þegar farsímar voru ekki almennir var ekki sjálfsagt að hægt væri að ná í fólk í síma hvenær sem er. Sem betur fer gafst hann ekki upp og á endanum var hún heima til að taka við símtalinu.

Fyrsta stefnumótið gekk vel en honum þótti hún ósköp ung. Því fyrsta fylgdi boð í bíó og seinna gönguferð um Gróttu og í kjölfarið var ljóst að þau væru kærustupar. Hann flutti í bæinn og vantaði húsnæði sem hún hjálpaði honum að velja og innrétta. Það var styttra frá honum í Kvennó en heiman frá henni svo hún flutti inn. Ástin blómstraði og þau nutu þess að vera ung, frjáls og ástfangin.

Eftir yndisleg 7 ár eignuðustu þau barn og byggðu sér hús. Þegar 10 ár voru liðin frá fyrsta kossinum fannst þeim tími til komin að játa ást sína frammi fyrir Guði og fjölskyldu sinni. Í hnappheldunni eignuðust þau svo 2 börn til viðbótar. Nú þegar ástarsambandið er komið á með bílpróf eru þau enn skotin í hvoru öðru. Í fyrradag voru 17 ár liðin frá fyrsta stefnumótinu og í dag eru 7 ár liðin síðan þau gengu í hið heilaga hjónaband.
Þau eru þakklát og heppin að hafa fundið hvort annað og trúa því að næstu 40 ár verði jafn hamingjurík.

9. apríl 2012

Móðir á barmi taugaáfalls - 14. hluti

Leikendur og persónur:

Dame in distress: Moi
Ráðagóði riddarinn: Sá heittelskaði
Skúrkurinn: Charles de Gaulle
Hetjurnar: Snúður, Ljúfur og Stúfur eða Æsingur, Villingur og Tryllingur eða Skytturnar þrjár

Þessi framhaldssaga er um þriggja-stráka-mömmu sem algjörlega eeeelskar að fara í ferðalög. Hún leggur ýmislegt á sig til að komast á nýja staði. En á ferðalögum koma upp óvæntar uppákomur og því er nauðsynlegt að vera æðrulaus, sveigjanleg og fyrir alla muni ÞOLINMÓÐ. Stundum þarf að beita jógaöndun á sama hátt og í fæðingarhríðum. Þegar ferðaáætlanir taka óvænta stefnu flýgur í gegnum hugann hvort allt þetta tilstand sé virkilega þess virði og "þetta geri ég aldrei aftur". En þegar komið er á leiðarendar gleymast erfiðleikarnir og kona getur ekki beðið eftir að endurtaka leikinn.

Bíðið spennt eftir framhaldinu...

Mömmublús - II. hluti

Málsháttur dagsins: Fljótt skipast veður í lofti.

Hóhóhó... haldiði ekki að allt sé fallið í ljúfa löð á milli okkar mæðgina. Frumburðurinn skríður uppí rúm á morgnanna þessa dagana til þess eins að kyssa mig á kinn og fara með ástarjátningar. Samt ekki fyrr en hann hefur fullvissað sig um að ég sé skikkanleg til fara undir sænginni ;o)

Stóri strákurinn kíkti uppí leikskóla í morgun til að borða með okkur. Enda er hann í páskafríi og það er ágætt að lokka hann til mín í vinnuna í smá stund, þó ekki sé nema til að brjóta upp tölvu-maníuna sem á sér stað þegar drengurinn fær að vera óáreittur einn heima hjá sér. Hann er býsna stór kall á gamla leikskólanum sínum. Gengur í öll verk sem kennari væri, tja, mínus klósettstörfin. Spilar við krakkana og er ósköp ljúfur í alla staði.

Eftir að "við kennararnir" stimpluðum okkur út. Kíktum við í Kringluna (án mikilla mótmæla) og þar sýndi Bergur ótrúlega þolinmæði. Var afar lukkulegur með nýja skó sem honum "bráðvantaði" og kvartaði rosalega lítið yfir því að þurfa svo að sækja réttu stærðina í annarri búð á leiðinni heim.

Þegar við komum heim sagði ég honum svo brandara sem hann hló svo innilega af.
Þá varð ég glöð inní innsta kjarna. Því hvað í lífinu getur mamma beðið um meira af 9 ára syni hennar en að honum finnist hún stundum ogguponsulítið fyndin? Og það eftir langdregin snúning í verslunarmiðstöð!

Gvöðblessi mömmustráka!

Fagra Frakkland

Það er tvennt sem mér liggur á að koma á framfæri hér á þessari síðu. En í dag er ég bara of lúin til að koma því sómasamlega frá mér. Þess í staðin birti ég að þessar æðislegu myndir sem teknar voru í fyrrasumar þegar við strákarnir heimsóttum húsbóndann í vinnuna. Ég læt mig dreyma um að komast á þessar slóðir á næstunni...

 Á lítilli franskri strönd við ljósaskiptin

 

Fallegur franskur strandbær

 

 Með ungann á mjöðminni í Aix du Provence

 Ripp, Rapp & Rupp

 Við sundlaugarbakkann

 Bræður spá í sjóinn

 Já takk, meira svona í mitt líf

 Grín og glens á sundlaugarbakkanum

Það er vel við hæfi að í héraðinu þar sem fínu frönsku ilmvötnin eru framleidd ilmaði andrúmsloftið af rósmarín og lavender... alveg satt!

 

 Lítil og sjarmerandi mademoselle sem Logi féll fyrir 

 Me amore...

Ofurhuginn

Mars-uppgjör: 29/31

Mikið sem það væri gaman að skella inn einu aprílgabbi... sérílagi í ljósi færslu gærdagsins. Hef fengið mikla hvatningu til fólkfjölgunar. Á tímabili taldi nú líklegt að ég hefði ekkert fram að færa á þessa síðu 1. apríl og myndi því forðast að svo mikið sem líta á þessa síðu í dag. En konan er í ham og uppgjör er við hæfi ;o)

Færslurnar voru 29 á 31 degi. Tæknilegir örðugleikar ollu því að ekki var hægt að blogga í sumarbústað í byrjun mánaðarins. Smartsímarnir okkar virkuðu ekki sem skyldi þar sem stillingar höfðu dottið út við skipti á símafyrirtækjum...boring afsökun. Fyrir síðustu helgi tók ég þá ákvörðun að gera bara það sem mig langaði að gera. Stundum þarf maður að taka slíkar ákvarðanir þegar íþróttafélög barnanna gerast of frekir við að ákveða hvernig frítíma manns er ráðstafað. Þegar ég lá uppí rúmi á sunnudagskvöld hafði ég bara ekki frá neinu að segja og ákvað því að svindla á mars-markmiðinu.

Að skrifa daglega er góð æfing. Bæði æfing í skrifum og líka í að forgangsraða. Dagleg skrif létta á pressunni við að allt sem maður sendir frá sér sé alveg meiriháttar frábært. Það krefst líka aga að búa sér til tíma til að setja saman nokkur orð. Oft hef ég verið í kapphlaupi við klukkuna. Setið seint að kvöldi við eldhúsborðið eða uppí rúmi með tölvuna og ekki haft frá neinu að segja. Samt hefur það tekist í 29 skipti í mars.

Þessi mánuður er búin að vera afar gefandi. Meira gefandi en sykurleysið í febrúar! Að gera hvort tveggja í senn reyndist mér þó ofviða. Hefði það ekki verið dásamlegt, að halda báðum boltum á lofti samtímis? Bæði að sleppa sætindum og blogga daglega. Ég er afar þakklát fyrir öll góðu viðbrögðin. Þetta markmið hefði ekki verið svona skemmtilegt nema vegna þess að þið sýnduð þessu áhuga.

...en áfram með smjörið! Næst er það apríl. Ég hef ákveðið markmið mánaðarins. Reyndar eru markmiðin tvö. Annað ætla ég að eiga með sjálfri mér og hitt er verður gert opinbert á næstu dögum. Þar mun ég fara töluvert útfyrir eigin þægindaramma. Ég fæ alveg hnút í mallakútinn við að hugsa um það...

Apríl verður viðburðarríkur mánuður fyrir utan markmiðin. Á stefnuskránni er:

• Ferðalag til útlanda
• Páskafrí
• Hjólatúrar með fjölskyldunni
• Undirbúningur á endurfundum villinganna úr Hólabrekkuskóla
• Blogga 3x í viku
• Skreppitúr með mömmu 
• ...og örugglega margt fleira sem ég man ekki eftir í augnablikinu.